ستارگان دوکوهه

بيشتر از دو قطره اشك...

Wed, 16 May 2012 23:36:00 GMT

دو قطره اشکي را که از گوشه چشمانم راه باز ميکنند را با نوک انگشتانم به کناري ميزنم..

احساس سبکي خاصي ميکنم..گويي پس از اين همه مدت که به قاب عکس او نگاه ميکنم فقط با ريختن همين دو قطره اشک سبک ميشوم..

امروز روز خوبي بود هيچگاه در اين مدت اينقدر سبک نشده بودم .چونکه تعداد اشکهاي فروريخته از چشمانم دوبرابر شده بود..

حتي زماني که لحظه به لحظه منتظر خبري از او بودم هم اينقدر اشک نريخته بودم..

و من هر روز بايد به قاب عکست نگاه کنم و منتظر ازدياد قطرات اشک خود باشم .

چرا که آرامم ميکنند همين قطرات ...

زير نم نم باران به موجهاي نا آرام مينگرم .ياد زماني که تو رفتي مي افتم.

خودم را وادرا ميکنم که اشک بريزم ...

به درونم رجعت ميکنم و آن روزها را ياد مياورم که تو گفتي و تو رفتي .

عجيب است که با اينهمه فاصله اما وجودت را در کنارم حس ميکنم.

ميدانستم که روزي به خانه باز خواهد گشت..

اين را خودش گفته بود.و من در انتظار مسافري بودم که با ديدن او زنده شوم.

و تو روزي آمدي که دنيا برايم پر از رنگهاي شاد و متنوع شده بود...

صورتي، گل بهي ، نارنجي ، آبي ، ارغواني ، و مهمتر از همه سرخ .

باري رنگ سرخ خون تو و رنگ سبز شهادت ..

و باز هم قاب عکس تو مونس شبهاي تنهاييم هستند .

پ ن / عکس مديريت صفحه خانگي باعث تراوشات ذهني هم ميشود .اين هم منفعت تبليغات سالم.!

دلنوشته...

Mon, 14 May 2012 14:47:00 GMT

اکنون سالها گذشته است .

سالهايي که ناگفته مانده است .

آن سالها مي دانستم که تو هستي و تمام قد براي دفاع سينه ات را سپر مي کني..

و من تنها قانع بودم به همان سالها.

اکنون پس از سالها سرزمين ايران سرافرازي فرزندانش را ميبيند و رشادتهاي دلاور مردانش را به رخ جهانيان مي کشد..

تو لحظه شماري مي کردي براي شهادت

تو تحسين همگان را برانگيختي تو سپاس ما را باعث شدي..

در تکاپو و کنکاش بي آلايشي تو بودم که دانستم که در يلداي سرد و تيره اميد را در من زنده کردي..

تو رفتي تا آفتاب سرزمينت رخ برنتابد..

و من .

و من به حرفهاي مهربانت عادت کرده بودم .

من به تبسم شيرينت عادت کرده بودم.

و در اين قصه بسر ميبرم که کاش حرفهايت و تبسمت تمام نميشد..

من ايمان دارم که جانفشاني تو باعث سرفرازي من شده است.

.اينک گذر ميکنم از جاده خاطره ها..

من چگونه از تو فاصله بگيرم در حالي که راه روشن و نوراني را براي من باز کردي..

تو،

تو در تلالو رنگين کمان پاکي آفتاب را در افقهاي ترسيم کردي

تو قطره هاي شبنم را بروي گل سرخ نشاندي ....

اکنون پس از سالها که قطرات شبنم بروي گلبرگ شقايقها جا خوش ميکند سرخي خون تو را تداعي مي کند..

نماز عشق...

Sat, 12 May 2012 18:56:00 GMT

لحظه ها ميگذرند ..

ثانيه ها دقايق ساعتها روزها ماه ها و سالها ميگذرند ..

نميدانم شايد من در گذر سالها، لحظه ها را گم کرده ام ...

شايد من در حوالي آفتاب ، افق را گم کرده ام...

ياران از فکر من ميگذرند و اين هنوز اميدي غير قابل وصف را زنده ميکند..

باز هم در گذر لحظه ها شبنم را بر شقايقهاي عاشق ميشود ديد ..

خدايا دوست دارم بنشينم و به آسمان بي کرانت نگاه کنم...

خدايا دوست دارم در کلبه مهربانيت نماز بخوانم .

.خدايا دوست دارم براي تو نماز عشق بخوانم ...

خدايا ديگر حرفي نخواهم زد .

مهر سکوت بر لبان خشکيده ام ميزنم .

چاره اي نيست جز نگاه خيره و حسرت بار به قاب عکس ياران ...

اشکها مجالم نميدهند .

.قابي که ميشد بهار را در آن ديد ديگر طراوت آن روزها را ندارد .

خدايا منتظرم، منتظر لحظه اي که عشق در افق تداعي کند..

گنجهاي نهان...

Fri, 11 May 2012 09:32:00 GMT

خبري ساده و در سکوت ...

باز هم مادر شهيدي به فرزند شهيدش پيوست..

.بايد پذيرفت که بخشي از فرهنگ دفاع مقدس و شهادت در وجود پدران و مادران شهدا نهفته است .

اين خاطرات همچون يک گنج بزرگ بايد استخراج شوند تا خلا تاريخ شفاهي دفاع مقدس را پر کنند.

هر يک از ما .در قبال شهدا و خانواده معزز اون بزرگواران و همينطور فرهنگ شهادت و انتقال اين خاطرات به نسل بعد مسئوليم .

اين خاطرات بايد سينه به سينه انتقال داده شوند...

يادمان نرود که اين امنيت و آرامش را مديون ايثار و جانفشانيهاي دلاورمردان اين مرز و بوم هستيم.

.بايد بدانيم.چه عناصري باعث مقاومت و ايثار و از جان گذشتن رزمندگان غيور شده است.

.پاسخ بخشي از اين سوال را از درون خاطرات رزمندگان ميتوان يافت اما مقوله اي به نام ايثارگري ريشه در تربيت ديني و مذهبي و اعتقادي خانواده دارد. که والدين شهداي عزيز در تحقق آن نقشي بسيار بسيار بزرگ داشتند.

پدران و مادراني که وقتي پيکر غرقه به خون فرزندانشان را مياورند خدا را شکر کرده و از خدا طلب قبوليت قرباني ميکردن.

.مادراني هم بودند که در يک روز پيکر مطهر دو فرزندشان را مياورند و آنها خم به ابرو نمياوردند. حتي بنا به وصيت فرزندشان در عزاي آنها اشک هم نريختند.

پس آي مسئولين مسئولين صادقانه به اين سوال جواب دهيد

.براي حفظ و استخراج اين گنج و اين فرهنگ انسان ساز از سينه خانواده هاي معزز و معظم شهدا چه اقدامي انجام داده ايد؟؟

آيندگان حتما خواهند پرسيد که نياکان ما براي چه کار با ارزشي لوح تقدير و سپاس گرفته اند.

اينجاست که بايد پاسخي مناسب داشته باشيم.

اين پست تقديم به گنجهاي نهان و در سينه مانده مادران و خواهران و دختران شهداي والا مقام .يا حق التماس دعا.

آخرين پست امروز...

Wed, 09 May 2012 20:38:00 GMT

آقا کريم رو خيلي دوست داشتم.اون موقع که در کوچه اي تنگ به کودکيم پرداخته بودم. نميدانستم که آن کوچه کوچه اي بزرگ است .آقا کريم هر روز از آن بزرگترين کوچه دنيا عبور ميکرد و من با خود ميگفتم که چه مرد مهربانيست. کريم با بزرگترها هم خوب و مهربان بود.پدرم هم کريم را دوست داشت.الان هم گه گاهي پدرم حال و هواي کريم بسرش ميزند.او ميگويد کريم واقعا کريم بود..حالا من معناي کريم را بهتر مي فهمم.آن موقع ها نميدانستم کريم چيست و کريم کيست..حالا که ميدانم کريم کيست و کريم چيست، پدرم ميگويد کريم زود از ميان ما رفت و من تفکر ميکنم که چگونه ميتوان از کريم نوشت.چگونه ميتوان از کريم گفت.فکر ميکنم که کريم چه واژه خوبيست.فکر ميکنم که کرامت به خرج دادن چه سخت شده است..بنظرم ميرسد که از کريم و کرامت نوشتن چه سخت است. سخت است که خودت را از پس فکر کردن به مفهومي مانند کرامت انساني تهي ببيني. سخت است که با خودت روبرو شوي.حالا با خودم فکر ميکنم که ما جماعت امروزي در بعضي چيزها از خودمان هم خجالت ميکشيم و شرمنده هستيم. خجالت ميکشيم از کرامتمان حرف بزنيم و يا بنويسيم.به خودم عرض ميکنم .که ما جماعت امروزي کرامت را در قواره خود نميبينيم.زماني معناي کريم کرامت بود ..آخ کريم .کريم بزرگترها را هم ميديد برايشان کوچکي ميکرد ..به کسي نمي گويم کريم جان .به کسي نميگويم که عده اي منتظرن تا از تو بگو.يم و خلاف آن را بگويند.. کريم جان فکر ميکنم ما ملتي کريم بوديم اما کرامتمان را گم کرده ايم..کريم جان سريع موضع ميگيرند خيلي که مرد باشند ميگويند گذشته ها گذشته.آنها نمي دانند که خيلي از چيزها هست که در هيچ آمار و ارقامي نمي گنجد. با هيچ معياري جور در نمي آيد آنها نمي دانند که ميشود گوشه اي نشست و فکر کرد و از خود پرسيد که چرا کرامتمان را گم کرده ايم .چرا کريم و کرامتمان را گم کرده ايم. باري ميتوان گفت گم کردن با نداشتن فرق دارد.گم کرده را ميتوان جستجو کرد و دوباره يافت .اما نداشته را نميشود کاري کرد .کريم که باشيم ديگران از کلام ما در امان هستند .کريم که باشيم.کريم ميشويم .کريم که شديم ديگران را آزار نميدهيم.کريم که باشيم .هواي نقسمان از خودمان جلوتر نميرود.کريم که باشيم حرمت نگه ميداريم. حالا بياييد با خودمان روراست باشيم .کريم باشيم. کريم...پ ن .نميدونم والا .هر چي دوستان برداشت کنن همون..

الهي بالحسين (ع)

Wed, 09 May 2012 18:25:00 GMT

روز و شب را براي رسيدن به وصال يار سپري مي کنم..

اي يار..

اي يار مهربانم..

.اي تمام هستيم ..

اي تمام وجودم...

در کدامين لحظه ها جستجو کنم تو را؟..

تمام لحظات و هستيم را در پي تو بودم و نيافتمت...

لحظه ها يکي پس از ديگري مي آيند و مي روند..

دقايق سپري مي شوند..

ساعتها مي گذرند...

ساعتها به روز سپرده مي شوند و روزرها به ماه .و ماه ها به سال و سالها به تقويم. سپرده مي شوند...

اما هنوز هم من بدنبال دلدار..

در پي يار...

چگونه جستجو کنم؟...

چگونه کنکاش کنم؟..

چگونه بودن مهم است يا چگونه يافتن؟...

خدايا تو خود مي داني که درمانده ام...

تو خود ميداني که عطش وصال،سالهاست در وجودم زبانه ميکشد ..

تو خود ميداني که عشق در وجودم شعله ور شده...

تو خود ميداني که عبد گنهکار و عاصي تو در پي هر غفلتي چگونه پشيمان و نادم ميشود...

خدايا تو خود مي داني که مخلوقت از تمام وجود پشيمان گشته و رو به سوي تو آورده است..

خدايا هرچند بنده ناسپاسي بودم..

هر چند بنده غافلي بودم.

اما تو خود گفته اي که از تمناي بنده ات به درگاه کبرياييت به آسمانيان فخر ميفروشي...

خدايا تو خود گفته اي که بنده من برگرد، و من نيز برگشته ام.

با قلبي آکنده از معصيت و با دلي آکنده از ندامت....

حال مي دانم که تو رحماني..

.تو کريمي...

پس اي خداي مهربان و بخشنده، اين دستهاي نيازمند و اين چشمهاي اميدوار را با جود و کرمت نا اميد و خالي بازنگردان.

خدايا بسويت بازگشته ام نا اميد بازنگردان...

الهي بالحسين (ع)

حريم يار...

Wed, 09 May 2012 00:46:00 GMT

چه زيباست عاشقانه قلم زدن.

چه زيباست نقش دل را بر پيکره کاغذ بي جان زدن....

زيبايي آنگا هست که دلت مي خواهد آسمان را به زمين پيوند بزني

و عرشيان را به فرشيان و فرشيان را به عرشيان نزديک کني...

آنگاه که حس ميکني ميتواني از زمين به آسمان برسي ديگر پاي ماندن در زمين را نداري..

از دل و جانت مايه ميگذاري. تا بتواني تمام هنرت را در اين راه خرج کني..

تا هديه کوچکي باشد براي بارگاه الهي..

براي ميعادگاه عاشقان و دلدادگان.

اي کاش ما هم ميتوانستيم در اين راه عاشقانه همراه شويم.

اما افسوس که نميدانستيم بايد با دلدادگي پاي به حريم يار نهاد

پاي به عرصه عشاق گذاشت.

غول بعثي ...

Sun, 06 May 2012 15:26:00 GMT

هوا گرگ و ميش بود تمامي نيروها توي کانال چمباتمه زده بوديم .از شب قبل که آماده باش داده بودن همه منتظر لجظه حمله بوديم..هر از گاهي منورهاي دشمن آسمان دشت رو روشن ميکرد و بچه هاي داخل کانال سرهاي خودشونو بين شانه ها پايين ميکشيدن. تيربارهاي دشمن هم طبق معمول هرازگاهي شليک ميکردن..همه منتظر بودن که دستور حمله از طرف فرمانده ها صادر بشه.... بچه ها مثل فنر از توي کانال بيرون پريدن و الله اکبر....حمله آغاز شد.به مقر اصلي عراقيها حمله کرديم. سنگرهاي دشمن يکي پس از ديگري فتح ميشد..يه دفعه احساس کردم از بقيه عقب افتادم.اما يک سنگر مونده بود تا پاکسازي بشه .از روي خاکريز رفتم که سنگر رو پاکسازي کنم .يه دفعه از پشت خاکريز يه غول بعثي با اون کلاه قرمز رنگش اومد بالا و کلت رو گذاشت رو شقيقه ام.. باور نميکردم به اين آسوني اسير شده باشم.اومدم با قنداق کلاش بزنم تو بازوش که يک دفعه از پشت گردنم گرفت و منو پرت کرد زمين..کلاش از دستم رها شد .ناکس خيلي نره غول بود.شروع کرد به لگد زدن به پهلوم. ضربات پوتين اون بي دين همراه شده بود با غلت خوردن من از روي خاکريز..همينجور که عربي بلغور ميکرد و لگد ميزد دست بردم سمت سرنيزه ام اونو از کمر که کشيدم بيرون ناگهان با لگد گذاشت تو صورتم .چشمام سياهي رفت منگ شده بودم مخم سوت کشيد و احسلس راحتي ميکردم يه صداي نازک و مهربون شنيدم که با نوک انگشت شصت پاش ميزد به شونم و مي گفت ...آقا، آقا پاشو، پاشو دير شده پاشو برو شير و نون بخر منم تا بياي صبحونه رو آماده ميکنم..از خواب که بيدار شدم زنبيل قرمزه رو برداشتم و ياد کلاه قرمز اون غول بعثي افتادم ..دي اما خودمونيم ما اونجا هم اسير بوديم اينجا هم اسيريم..دييييي

پ ن 1 اين داستان تخيلي بوده و برام حرف درنياريد ..

پ ن 2 گفتم مزاحي باشه براي دوستان خوبم...

پ ن 3 خدا کنه اين پست رو خانمم نخونه و الا ...................دي

معمار خانه عشق...

Sat, 05 May 2012 17:03:00 GMT

نشد که بزرگ شوي تا لبخند بزني پشت دوربينهاي عکاسي..

.تو باعث شدي که در 13 سالگي لوله تانکها تو را به هم نشان دهند..

.تو با اين حرکت جنگ را بي حرکت کردي..

.حسين 13 ساله را چهل ساله نشان دادي..

.تو بجاي توپهاي پلاستيکي با تانک فولادي بازي کردي...

.تو دل را از صحرا...

عشق را از دشت....

.بيکرانه را از دريا.....

و استقامت را از کوهستان جمع کردي...

.تو بازيهاي کوچه را به کوي نبرد بردي و بردي..

.تو حماسه اي ساختي همچون نخلهاي بي سر..

.تو براي عشق خانه اي ساختي که معماري آن فقط از تو بر مي ايد......

کاش اين ديوار خانه عشق را کوتاه ساخته بودي تا لااقل ما بتوانيم با چشمهايمان درون آن را ببينيم...

عاشق كيست...

Fri, 04 May 2012 17:33:00 GMT

عاشق کيست؟..

عاشق نامش را در کلاس عشق با نستعليق نوشت...

.خون عاشق همچنان در کلاسهاي خط جاريست..

عاشق با خون خود نوشت..

.موضوع درس دلدادگي... سرسپردگي و عاشقي....

عاشق شبي چندين بار مشقهايش را با اشک و خون نوشت..

.و عجيب نيست که خود را در کلاس خط و عشق يافت.

.و عجيب نيست که پروردگار مهربان را، خداي شهدا را، در کلاس عشق يافت...

عاشق تا همين که مينوشت ع عشق و عبد نمايان ميشد..

.آري اين عشق الهيست..